Cabecera Tonicapertutti
tonicapertutti
Bienvenidos y... tónica per tutti!!
Inicio

Mi Perfil

Calendario
<<   Mayo 2008  >>
LMMiJVSD
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31  
Apúntate

Suscríbete al blog

Categorías
General (535) Sindicar categoría
Blogeando (8) Sindicar categoría
Caqués (613) Sindicar categoría
Ciencia afición (30) Sindicar categoría
Cocina (11) Sindicar categoría
Desayunos con Amparo (4) Sindicar categoría
El Orate (12) Sindicar categoría
Fandín (16) Sindicar categoría
Gente en ventanas (27) Sindicar categoría
gIÚS (22) Sindicar categoría
Javi (308) Sindicar categoría
Joso (44) Sindicar categoría
Kahena (8) Sindicar categoría
Kobalto (1) Sindicar categoría
Kobalto y María (3) Sindicar categoría
La Barraca (26) Sindicar categoría
Lectura (3) Sindicar categoría
María (Xarfa) (355) Sindicar categoría
Pili (113) Sindicar categoría
Retoque (5) Sindicar categoría
Románico (5) Sindicar categoría
Rutas (9) Sindicar categoría
Sergio y María (3) Sindicar categoría
Teresa (398) Sindicar categoría
Travesía de Josito (13) Sindicar categoría
Tutoriales (4) Sindicar categoría
Vespadicto y María (2) Sindicar categoría
Vespadicto, Kobalto y María (1) Sindicar categoría
Archivo
Junio 2016 (1)
Mayo 2016 (1)
Febrero 2013 (1)
Octubre 2012 (1)
Septiembre 2012 (2)
Agosto 2012 (2)
Abril 2012 (3)
Enero 2012 (13)
Diciembre 2011 (4)
Noviembre 2011 (2)
Octubre 2011 (3)
Septiembre 2011 (5)
Agosto 2011 (4)
Julio 2011 (3)
Junio 2011 (7)
Mayo 2011 (8)
Abril 2011 (18)
Marzo 2011 (13)
Febrero 2011 (6)
Enero 2011 (7)
Diciembre 2010 (13)
Noviembre 2010 (6)
Octubre 2010 (5)
Septiembre 2010 (12)
Agosto 2010 (5)
Julio 2010 (8)
Junio 2010 (22)
Mayo 2010 (33)
Abril 2010 (29)
Marzo 2010 (24)
Febrero 2010 (25)
Enero 2010 (23)
Diciembre 2009 (13)
Noviembre 2009 (16)
Octubre 2009 (19)
Septiembre 2009 (10)
Agosto 2009 (7)
Julio 2009 (16)
Junio 2009 (8)
Mayo 2009 (13)
Abril 2009 (21)
Marzo 2009 (35)
Febrero 2009 (28)
Enero 2009 (46)
Diciembre 2008 (32)
Noviembre 2008 (38)
Octubre 2008 (69)
Septiembre 2008 (69)
Agosto 2008 (43)
Julio 2008 (56)
Junio 2008 (46)
Mayo 2008 (51)
Abril 2008 (37)
Marzo 2008 (45)
Febrero 2008 (38)
Enero 2008 (81)
Diciembre 2007 (116)
Noviembre 2007 (108)
Octubre 2007 (109)
Septiembre 2007 (119)
Agosto 2007 (69)
Julio 2007 (72)
Junio 2007 (99)
Mayo 2007 (152)
Abril 2007 (122)
Marzo 2007 (118)
Febrero 2007 (101)
Enero 2007 (57)
Diciembre 2006 (19)
Noviembre 2006 (47)
Octubre 2006 (99)
Sindicación
Artículos
Comentarios
Enlaces
Vespadicto
Cero a la Izquierda CALIZ
Artabrón
Paseantes
eGrupos
El Tablero de Piedra
ZoomBlog

www.flickr.com
Ir a la galería de Caqués
www.flickr.com
Ir a la galería de Xarfa
www.flickr.com
Elementos de Xbier Ir a la galería de Xbier
www.flickr.com
Elementos de Bubela Ir a la galería de Bubela
Contador desde el
5 de junio de 2007



 

17 de Mayo, 2008


;-)

Publicado por Xbier el 17 de Mayo, 2008, 13:52 Comentarios 22 | Comentar | Referencias (0)

Berenguela, a tartaruga do cuíño recachado / Berenguela, la tortuga del culito respingón

.

Era o día do patrón e non había clase. A algún profesor novo –porque xa se sabe que os vellos nunca están para lerias- ocorréraselle a idea de que os pequenos levasen cadansúas mascotas para llas amosar ós compañeiros, e o patio do colexio convertérase nunha rebuldaina de cans, michos, peixes, paxaros, ratos, furóns... E alí estaba ela, a rapaza dos ollos enormes e escuros coma covas misteriosas, toda chea, presumindo das súas tartarugas picholeiras, Brunilda e Berenguela.

Brunilda estaba algo tímida, e pasaba máis tempo dentro da cuncha que fóra. Berenguela era de por si máis arrichada, e non perdía detalle de nada do que alí pasaba. Pasaba un, pasaba outro, pasaba o de máis alá... Ata que pasou o que tiña que pasar: o profe do cuíño recachado. E, claro, postos a pasar, pasou o que pasa sempre nos contos (esta historia é verdadeira, pero tanto ten) que a coitadiña dela namorouse perdidamente.

A festa acabou, volveron para a casa e Berenguela xa non volveu se-la mesma. Pasaba os días debaixo da pedra chá, sen comer nin falar con Brunilda, que estaba moi preocupada pola súa amiga.

Aquel día, como tódolos primeiros de mes, pasou por alí, por ver se precisaban algo, a Fada das Tartarugas. Porque os pequenos xa se sabe como son, uns días esquécelles darlles de comer, outros cambiárlle-la auga... En fin... Brunilda contoulle o caso de Berenguela e a Fada, boíña como era, decidiu concederlle tres desexos por ver de lle aliviar aquela tristura que non sacaba de dentro. "Pénsaos ben, Berengueliña, que son tres nada máis e non dan para moito. Xa sabes que despois non vale recuar."

Berenguela pensouno moi ben pensado e decidiu que, de momento, só lle ía pedir dous. O primeiro era que lle puxese un cuíño recachado, para ver se así o profesor quedaba prendado dela. O segundo, que a levase ata casa do seu amor, porque para ela era moita camiñada de cristo.

A Fada concedeulle os desexos e Berenguela apareceu nun amén, co seu cuíño recachado, no medio do salón do profesor. Notábase algo estraña con aquela cousa que lle repichaba no traseiro, pero qué non faría ela polo amor daquel home... Naquel momento na casa non había ninguén e aproveitou para dar unha volta e ve-lo mundo do seu adorado. De alí a un pouco, oíu a chave na porta, a voz del e os risos cantareiros dunha muller. Con isto último non contaba Berenguela. "Unha rival", pensou, "e parece un mundo de simpática. ¡Cajoentrós...!"

Cando a parella chegou ó salón e a viron, as reaccións foron dispares. Ela dixo: "¡Ai, que bonitiña! Pero ¿ti viches que sincronicidade? Ten o cuíño recachado, coma ti e anda paseniño, coma min". El dixo: "¿De onde saíu esta cousa noxenta? ¡Seguro que é unha graza túa! ¡Vaime poñe-la casa feita unha porcallada! ¡Sácama de diante, porque a escacho!"

¡Ai, pobriña Berenguela, como tal se sentiu cando oíu semellantes improperios! Meteuse na cuncha e non daba saído. O seu mito acabábase de derrubar. Ela que renunciara a unha vida chea de comodidades e agarimos coa súa dona pequena, á compaña de Brunilda, ó seu cuíño feito e redondo...

Á moza do profesor deulle tanta pena, que andaba con ela para tódalas partes. Xa á noitiña, prendeu o ordenador e púxose a repasa-los artigos un blog abraiantérrimo que tiña cuns amigos marabillosisérrimos. Berenguela, que estaba enriba da mesa, de calcapapeis, alcanzou a ver que nun deles falaban de Petrus, un xigante que fóra durmi-lo soño eterno a un sitio máxico a carón do mar que se chamaba Couso. "Pois eu tamén quero ir penar alí o meu amor".

Este foi o derradeiro desexo que lle pediu á Fada, e agora vaga paseniño polas pedras de Couso, perdéndose no solpor... (¡Arre ho, igualiño ca Lucky Luke!).

.


 

N.A.: tódolos nomes, personaxes, situacións, descricións, morfoloxías e demais caralladas son pura ficción. Calquera parecido coa realidade é pura sincronicidade... ¡Contra, non!, coincidencia, coincidencia

N.A. 2: que me perdoen as Letras Galegas e tódolos que as respectan e queren.


Publicado por María el 17 de Mayo, 2008, 12:24 Comentarios 7 | Comentar | Referencias (0)

 

 

Blog alojado en ZoomBlog.com